Kobudo

                                                         آموزش کوبودو

هنرهای رزمی اوکیناوا.به آن دسته از هنرهای رزمی گفته میشود که درمیان مردم بومی جزیره اوکیناوا که درژاپن ایجادشده است که مهمترین آنها کاراته تگومی و کوبودوی اوکینا وا می باشد . بخاطرمکان جزیره اوکینا وا که درمیانه ژاپن و چین  قرار گرفته است این جزیره مرکز تبادلات تجاری و فرهنگی بسیاری با کشور چین بوده که این مسله در گسترش هنرهای رزمی در این جزیره تاثیر گذاربوده است .

در سال ۱۴۲۹ میلادی سه پادشاهی اوکیناوا با یکدیگر متحد شده و پادشاهی ریوکیو را تشکیل دادند هنگامی که شاه شوشین در ۱۴۷۷ برسر کار آمد هنرهای رزمی را ممنوع اعلام کرد این ممنوعیت تا سال ۱۶۰۹ که قلم رو ساتسومای ژاپن اوکیناوا را اشغال کرد به طول انجامید این ممنوعیت تمرین هنرهای رزمی باعث گسترش کوبودوی اوکیناوای گرددید که در آن از ابزارهای معمول خانه و کشاورزی به عنون سلاح استفاده میشد.

 

ybrk_honbu_dojo_waffen_17-10-2005

اوکیناوایی ها هنرهای رزمی چین را با هنرهای رزمی محلی ترکیب کرده و唐手  به ژاپنیtode          به معنی دست چینی را ایجاد کردند به آن اوکیناوا – ته به ژاپنی   沖縄手   نیز می گویند در قرن ۱۸ میلادی سه سیتم مختلف از اوکیناوا – ته در سه روستای اوکیناوا با نام های ناها  -شوری-و توماری به وجود آمد. این سیتم های رزمی را با نامهای ناهاته – شوری ته وتوماری ته می شناسیم . تمرین کنندگان این سه سیتم کاراته امروزی را ایجادکرده اند . وبدین ترتیب بود که درقرن ۲۰ هنرهای رزمی اوکیناوا را بانام ته به ژاپن   به معنی دست می شناختند از آنجایی که ته از شخصی به شخص دیگر تفاوت داشت معمولا آن را با نام ناحیه  اش می شناختند مثلا ناهاته – شوری ته و توماری ته  به خانواده ای از هنرهای رزمی با نام تودو جوتسو یا توده متعلق بودند.

در سال ۱۹۳۰ تعدادی سازمان رسمی برای گسترش هنرهای رزمی اوکیناوا در آن سوی دریاها ایجاد شد که به علت تاثیر زیاد آنها تمامی انواع هنرهای رزمی بدون سلاح ژاپنی بانام کاراته شناخته شد بعد از فراگیر شدن نام کاراته به کارگیری نام شهرهای این هنرهای رزمی منسوخ شد.

در سال ۱۹۳۰، تعدادی سازمان رسمی برای گسترش هنرهای رزمی اوکیناوا در آن‌سوی دریاها ایجاد شد که به علت تاثیر زیاد آن‌ها تمامی انواع هنرهای رزمی بدون سلاح ژاپنی با نام کاراته شناخته شد. بعد از فراگیر شدن نام کاراته، به‌کارگیری نام شهرهای این هنرهای رزمی منسوخ شد.

شوری‌ته

استاد آنکو ایتوسو، از او با عنوان پدر کاراته امروزین نام برده می‌شود.

شوری‌ته (به ژاپنی: 首里手)‏، (به اوکیناوایی:Suidii)، نام سیستمی از هنرهای رزمی اوکیناواست که در شهر شوری و اطراف آن که پایتخت قدیمی پادشاهی ریوکیو بوده، ایجاد شده‌است. یکی از بزرگترین اساتید این سیستم، آنکو ایتوسو بود. ایتوسو معلم آموزش و پرورش و یکی از اساتید معروف شهر شوری بود که نقش عمده‌ای در گسترش کاراته در آن زمان داشت و به خاطر تلاش‌های فراوانش برای ورود کاراته به مدارس اوکیناوا، نزد همگان به عنوان پدر کاراته امروزین شناخته شده‌است. (البته بعضی گیچین فوناکوشی که شاگرد او بود را پدر کاراته امروزین می‌نامند.)

از اساتید مهم این سیستم می‌توان افراد زیر را نام برد:

  • Sakukawa Kanga
  • Matsumura Sōkon
  • Itosu Ankō
  • Asato Ankō
  • Motobu Chōyū
  • Motobu Chōki
  • Yabu Kentsū
  • Chōmo Hanashiro
  • Funakoshi Gichin
  • Kyan Chōtoku
  • Chibana Chōshin
  • Mabuni Kenwa
  • Tōyama Kanken
  • Tatsuo Shimabuku

کاتاهای مهم شوری‌ته:

  • Naihanchi
  • Pinan
  • Kūsankū
  • Passai
  • Jion
  • Jitte

سبک‌هایی که از شوری‌ته بوجود آمده‌اند عبارتند از:


توماری‌ته

توماری‌ته (به ژاپنی: 泊手)‏، (به اوکیناوایی:Tumai-dii)، نام سیستمی از هنرهای رزمی اوکیناواست که در شهر توماری ایجاد شده‌است. توماری‌ته با تاثیرات دیپلمات‌های ژاپنی و شخصیت‌های دیگری که در کوآنفا ماهر بوده‌اند، همچون وانگ‌جی، آنان، آسون در قرن هفدهم ایجاد شده‌است. بیشتر حرکات و تکنیک‌های این سیستم به سیستم شوری‌ته شباهت دارد و اندکی از آن شبیه به سیستم ناهاته است.

از اساتید برجسته سیستم توماری‌ته در اوکیناوا می‌توان افراد زیر را نام برد:

  • Matsumora Kōsaku
  • Oyadomari Kokan
  • Motobu Chōki
  • Kyan Chōtoku

کاتاهای مهم توماری‌ته:

  • Seisan
  • Naihanchi)Koshiki)
  • Rōhai
  • Passai
  • Wankan
  • Wanshū

از سبک‌هایی که از توماری‌ته بوجود آمده‌اند می‌توان موتوبوریو و ماتسوبایاشی‌ریو را نام برد.

ناهات

استاد کانریو هیگاشیونا(هیگااونا)، شاگردان او سیستم ناهاته را در جهان گسترش دادند

ناهاته (به ژاپنی: 那覇手)‏، (به اوکیناوایی:Naafa-dii)، نام سیستمی از هنرهای رزمی اوکیناواست که در شهر ناها، پایتخت تجاری پادشاهی ریوکیو که اکنون مرکز جزیره اوکیناواست، ایجاد شده‌است. ناهاته در اوایل قرن نوزدهم بر اساس هنر رزمی بوکس درنای سفید، که یکی از سیستم‌های رزمی چین جنوبی است، در شهر ناها ایجاد شد. هنر رزمی بوکس درنای سفید، ابتدا در کومه‌مورا، حاشیه چینی‌نشین شهر ناها، مورد تمرین قرار گرفت که نهایتاً در دهه ۱۸۸۰ بدست کانریو هیگااونا گسترش یافت و کامل‌تر شد. روش‌های بکار رفته در سیستم ناهاته با روش‌های بکار رفته در سیستم‌های توماری‌ته و شوری‌ته تفاوت‌هایی دارد. به این دلیل که روش‌های جنوبی کمپوی چینی وارد سیستم ناهاته و روش‌های شمالیکمپوی چینی وارد سیستم شوری‌ته شدند. همین مسپله باعث تفاوت‌های میان سبک‌های کاراته امروزین شده‌است. از آنجاییکه در جنوب چین سبکتای‌چی چوان توسعه بیشتری داشت در کاتاهای سیستم ناها همانندتای‌چی چوان تنفس عمیق و حرکات آرام به وفور دیده می‌شود (مانندکاتاهای سانچین، سی‌ان‌چین و سوپارین‌پی). در سیستم ناهاته بیشتر از نوعی ایستادن با نام سانچین استفاده می‌شود و استفاده از حرکات دورانی که از تای‌چی چوان وارد آن شده در دفاع و حمله بسیار کاربرد دارد. اما در سیستم شوری‌ته بیشتر از حرکات انفجاری و سریع استفاده می‌شود و حرکات دورانی و تقویت تنفس چندان در آن جایی ندارند.[۶]

از اساتید برجسته سیستم ناهاته در اوکیناوا می‌توان افراد زیر را نام برد:

  • چوجون میاگی (مهمترین شاگرد استاد کانریو هیگااونا و بنیان‌گذار سبک گوجوریو در کاراته)
  • Arakaki Seishō
  • Higaonna Kanryō
  • Kyoda Juhatsu
  • Mabuni Kenwa
  • Uechi Kanbun

کاتاهای مهم ناهاته:

  • Sanchin
  • Saifā
  • Seienchin
  • Shisōchin
  • Seipai
  • Seisan

سبک‌های بوجود آمده از سیستم ناهاته(این سبک‌ها بدست شاگردان کانریو هیگااونا گسترش یافته‌اند):

سلاحها:

 

بو

 

148 - Copy


یک چوب ۶ فوتی (تقریباً ۲ متری) است. این سلاح در زمان شکل گیری نینجوتسو از ابزاری بنام ” تن بین” شکل گرفته است که چوبی بوده که بر روی شانه ها قرار می گرفته و در دو سوی آن سبد و یا کیسه ای برای حمل بار آویخته می شده است. تغییراتی در اندازه این سلاح به سلاحهای “جو” و “هان بو” منجر می شود که عصاهای بلند و کوتاهی بود ه است که در زمانهای گذشته مورد استفاده قرار می گرفته است. در رشته ” کوبودو” سلاح “بو” را امپراطور سلاحها می خوانند. جنس اصلی آن از چوب درخت بلوط قرمز یا سفید است.

 

سای

پیش از آنکه این اسلحه با نام سای به اوکیناوا وارد شود در کشورهای دیگری مانند اندونزی، هند،مالزی، ویتنام، چین، و تایلند بکار میرفته[۲]در اندونزی چنین سلاحی را چابانگ (chabang) مینامیدند که خود نوع پیشرفته سلاحی است که در هند با نام تریشولا (به هندیत्रिशुल)‏ شناخته میشود[۳]. گمان می‌رود که این اسلحه از ریشه وسیله‌ای مانند چنگک کشاورزی باشد که کشاورزان از آن استفاده میکردند. این اسلحه با نام سای در اصل در جزیره اوکیناوای کشور ژاپن استفاده می‌شد. پلیس محلی اوکیناوا (Ufuchiku) در دوره فئودال ژاپن از وسیله ای مانند سای بهره می‌برد که بنام جیت یا جوت شناخته می‌شد و شباهت زیادی با اسلحه سای دارد. جیت در نوع پیشرفته با نام سای-جیت نیز شناخته می‌شود.

این اسلحه توسط موتو چوهئی (Moto Chohei) یک شاهزاده اوکیناوایی در سال ۱۶۶۸ بصورت پیشرفته درآمد

کارکردآموزش کوبودو

این اسلحه بشکل یک نیزه کوتاه سه‌شاخه است و معمولاً سای بصورت دوتایی کاربرد دارد.گاهی سومین سای هم می‌تواند وجود داشته باشد که به عنوان جایگزین یا ذخیره در موارد ضروری حمل می‌شود. کشاورزان اوکیناوایی از این وسیله برای مقابله با شمشیر ساموراییها (سابر) و یا شکستن کاتانا (Katana) استفاده می‌کردند.
اسلحه سای مانند بیشر اسلحه‌های کشاورزان بصورت تصادفی بوجود آمده و کم کم در سبک‌های رزمی (Kobudo) اوکیناوا آموزش داده شده و سپس در هنر رزمی ژاپنی (کاراته) و مخصوصا در مدارس رزمی سبک کیوکوشین آموزش داده می‌شود.
در هنرهای رزمی ژاپن بر روی نوعی از سای کار میکنند بنام مانجی-سای (manji-sai) که این سای به شکل صلیب شکسته است.

قطعات

سای شامل ۶ قسمت اصلی زیر است:

  • تسوکاگاشیرا (Tsukagashira): انتهای دستگیره سای که معمولاً کمی برجسته تر از خود دستگیره است.
  • تسوکا (Tsuka): دستگیره اسلحه سای است که گاه برای تسلط بیشتر موادی مانند طناب کنف بدور آن پیچیده میشود
  • موتو (Moto): نقطه تماس دو شاخه محافظ (یوکو) و شاخه اصلی (مونوچی)
  • یوکو (Yoko): دو شاخه که بصورت متقارن در کنار مونوچی قرار دارند و بیشتر نقش محافظت دارند.
  • مونوچی (Monouchi): محور یا شاخه اصلی سای است که بصورت گرد یا چند سطحی میتواند باشد.
  • ساکی (Saki): نوک شاخه اصلی اسلحه سای که در نوع آموزشی آن همواره بصورت کند و گرد می‌باشد.

کاتای سای

گمان می‌رود که کاتای سای زمان زیادی است که وجود دارد و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شده و بسیار بیشتر از کاتا های کنونی (با سای) بوده است و با گذشت زمان استادان بزرگ هنرهای رزمی ژاپن بیشتر این کاتاها و حرکات را حذف کردند. علت حذف آنها سختی بیش از حد یادگیری و تاثیر کم آنها در مبارزات واقعی بوده

شکل ویژه وسه شاخه این سلاح وتحریفات تاریخی توسط بنیانگذاران این هنر رزمی این باور را در عموم بوجود آورد ه است که ابزاره مخصوص شخم زدن زمین با دست بوده است. در حالیکه این سلاح در واقعه تغییر یافته نوک نیزه های سه شاخه ای بوده است       که درژاپن وکره توسط سربازان آن دوران استفاده می گردیده راست.

دوشاخه جانبی آن برای دفاع وقفل سلاح حریف همجون شمشیر وچوب استفاده میشود نوعی دیگر از سای به نام (نونتی سای)یا مانجی سا ی  نیز وجود دارد که دوشاخه جانبی آن در دو جهت مخالف قرار دارند.این سلاح در واقع مخصوص کو بودو است وبر خلاف تصور بسیاری از افراد در هنرهای رزمی نینجوتسو بکار گرفته نمی شده است بلکه در نینجو تسوبجای این سلاح از سلاح دیگری بنام جوته استفاده می گردید ه است بنا ب این این تصورکه سای ابزاری برای سوراخ کردن زمین وکاشتن دانه بوده نیزبه همین دلیل نادرست است.

۳-تونفا

 

درمورد تونفا نقل قولهای مختلف است برخی آن را دسته چوبی سنگ آسیاب کوچک می دانند وبرخی آن را مشتق شده از سلاحی اندونزی می خوانند که که با توجه به زمان شکل گیری این سلاح ومنشا‌ء اشرافی رشته کوبودو موجه تر نشان می دهد. کار برد امروزین آن توسط نیروهای پلیس آن را به یکی از آشناترین سلاحهای امروزی تبدیل کرده است.

 

IMG_6059

آموزش کوبودو

تونفا ه چینی: )‏، (به اوکیناوایی: トンファー)، (به پین‌یین: guǎi) که با نام‌های تونگ‌فا یا تویفا نیز شناخته می‌شود

جنگ‌افزاری اوکیناوایی است. این جنگ‌افزار یک چوب با طول حدود ۱۵ تا ۲۰ اینچ است که دسته‌ای کوچک بطور عمود بر آن قرار دارد.معمولاً

با چوب درخت بلوط قرمز و بصورت جفتی ساخته می‌شود. در هنرهای رزمی تایلند نیز جنگ‌افزاری با نام کرابی کرابونگ وجود دارد که شبیه بهتونفااست

IMG_6097

آموزش کوبودو

IMG_6094

آموزش کوبودو

تاریخچه

 

 

درباره اینکه تونفا در کجا و چگونه بوجود آمده‌است تردید وجود دارد اما عقیده کلی بر این است که در چین یا اندوزی بوجود آمده و به جزیره اوکیناوا را یافته‌است. چینی‌ها معتقدند که تونفا از عصایی که برای کمک به راه رفتن زیر بغل خود می‌گذاشته‌اند به وجود آمده‌است. اما در افسانه‌های محلی اوکیناوا آمده‌است که در دوران شاه شوشین که از پادشاهان ریوکیو بود برای تبثیت وضعیت کشور پس از جنگ‌های داخلی گذشته، تمرین هنرهای رزمی ممنوع شد. همین ممنوعیت باعث گرایش به بوجود آمدن جنگ‌افزارهای نامتعارف از وسایل کشاورزی برای دفاع شخصی شد. در همین راستا گفته می‌شود که تونفا، از دسته‌ای چوبی که در آسیاب‌های دستی کوچک برای آرد کردن غلات از آن استفاده می‌شده بوجود آمده‌است.

در دهه ۱۹۶۰ با افزایش گرایش به شناخت هنرهای رزمی در جهان، سازمان‌های اجرایی قانون در جهان به برتری‌های تاکتیکی تونفا بر باتوم پی بردند. از آن زمان به بعد، استفاده از تونفا در نیروهای پلیس سرتاسر جهان گسترش یافت که مدل‌هایی از آن همچون خانواده TR-24 و خانواده PR-24 نیز در میان این سازمان‌ها شناخته‌شده هستند. این مسئله باعث تعجب خواهد شد که بدانیم نیروهای شهربانی ژاپن در دوره‌های بسیار دور از این جنگ‌افزار برای حفظ امنیت شهرها استفاده می‌کرده‌اند. از تونفا حتی برای دفاع در برابر شمشیر سامورایی (کاتانا) نیز می‌توان بهره برد.

دلایل استفاده در نیروهای پلیس

یک پلیس آلمانی که تونفا در دست دارد

از مزیت‌های تونفا که باعث شده نیروهای پلیس جهان آنرا بر باتوم ساده ترجیح دهند می‌توان موارد زیر را برشمرد

  • تعداد بسیار بیشتری تکنیک دفاعی و چرخشی نسبت به باتوم ساده دارد.
  • وجود دسته در تونفا باعث نگهداری محکم جنگ‌افزار شده و نمی‌توان آنرا به سادگی باتوم ساده از چنگ صاحب آن ربود.
  • وجود دسته باعث می‌شود که در اثر ضربه از دست جدا نشود.
  • می‌توان با آن ضربه‌های محکمتری نسبت به باتوم ساده وارد کرد.
  • به خاطر ساختار طراحی آن، بیشتر از آن که یک جنگ‌افزار تهاجمی باشد یک جنگ‌افزار دفاعی است و همین مسئله باعث می‌شود که به جای استفاده غیرکنترل‌شده از آن همچون یک چماق، بصورت هدفدار و کنترل‌شده آنرا به کار برد. همچنین حالت دفاعی آن تصویری بهتر از باتوم در ذهن جامعه ایجاد می‌کند.

البته در برابر این مزایا، معایبی نیز به همراه دارد، از جمله اینکه:

  • افسران پلیس برای فهم کامل مزایای آن به آموزش بیشتری نسبت به باتوم ساده نیاز دارند.
  • دسته آن وزنش را نسبت به باتوم ساده افزایش می‌دهد.
  • هنگام استفاده از تونفا بصورت باتوم، کارآیی آن از باتوم ساده کمتر می‌شود.

تکنیک‌ها

 

تونفا می‌تواند از دسته کوچک عمودی آن و یا از دسته روی بدنه گرفته شود. در هنگام گرفتن دسته کوچک آن، خود چوب از دست و بازو محافظت کرده و برآمدگی انتهای دسته کوچک نیز از انگشتان دست محافظت می‌کند. با گرفتن انتهای آن می‌توان از آن برای ضربه با دسته کوچک و یا استفاده از دسته کوچک به مانند قلاب برای بیرون کشیدن سلاح حریف از دستش استفاده کرد. در هنگام حمله می‌توان چوب را حول محور دسته کوچک چرخاند و به هدف ضربه زد. شخص با این چرخاندن می‌تواند فضای زیادی را پوشش دهد. همچنین شخص چه دسته را گرفته باشد و چه دسته روی چوب، می‌تواند با برآمدگی انتهای دسته کوچک نیز ضربه بزند. با نوک چوب تونفا نیز می‌توان به حریف زد. با گرفتن انتها و ابتدای چوب می‌توان به عنوان دفاع ضربه‌گیر و یا تکنیک‌های قفل و یا شکستن استفاده کرد. معمولاً از تونفا بصورت جفتی (در هر دست یکی) استفاده می‌کنند. برخلاف باتوم پلیس که تنها از یکی می‌شود استفاده می‌کرد. از آنجاییکه تونفا را در حالت‌های مختلفی می‌توان در دست گرفت، یکی از مباحث آموزشی آن تغییر سریع نحوه بدست گرفتن آن است. این تکنیک‌ها نیازمند چابکی فراوان دست هستند.

همچون بیشتر سلاح‌های مکتب رزمی اوکیناوا، بیشتر تکنیک‌ها و حالات ایستادن تونفا از کاراته آمده و در کاراته وجود دارد. آموزش تونفا در سبک‌هایی از کاراته که سلاح نیز در آن‌ها آموزش داده می‌شود وجود دارد همچون گوجوریو و شوری‌ریو.

نانچاکو

انواع نانچاکو

 

نانچکو(نانچکو یا نونچکا) یک سلاح سرد سنتی اوکیناوایی است که از دو میله باریک تشکیل می شود که در انتها با یک زنجیر یا طناب کوتاه به هم متصل شده اند.

تصویر یک لگام اسب اوکیناوایی در یک کتاب ژاپنی سدهٔ نوزدهم

یک باور عامیانه بسیارمعروف می گویدکه در اصل یک ابزارخرمن کوبی برای جداکردن برنج از شلتوک بوده که کشاورزان ژاپنی آن را به شکل یک سلاح مرگباردرآورندتا با آن به نبردسامورایی ها بپردازند.اما در حقیقت کشاورزان اوکیناوایی نانچکو را با تغییردر نوعی لگام اسب درسده هفدهم ابداع کردند. درآن زمان دایمیو ایالالت ساتسوما که اوکیناوا را به نیز تصرف کرده بود.نگهداری سلاح برای کشاورزان راممنون کرده بود.به همین دلیل کشاورزان به سراغ سلاح های جایگزین دیگری رفتندظاهرنانچاکو طوری بودکه ماموران جکومت آن رابانوعی اسباب بازی یایک تکه چوب بی خطراشتباه می گرفتند در حالی که این تکه جوب معمولی ذرواقع سلاح دفاعی موثری بود.

با این حال نانچکو در گذشته سلاح محبوبی نبود. این حقیقت را می توان از این نکته دریافت که در هیچ یک از ده ها کاتای سنتی کاراته از این وسیله استفاده نمی شود . این موضوع احتمالا به دلیل کارایی ناچیز این سلاح در مقابل سلاح های دو رزن همچون شمشیر و چوب بوده است البته شخصی که مهارت خوبی در استفاده از نانچاکو داشت به راحتی میتوانست چندین شخص مجهز به خنجر یا بی سلاح شکست دهد همچنین مخفی نگه داشتن نانچاکو هم بسیار آسان بود در نتیجه در اوکیناوا نانچاکو در درجه اول بعنوان یک وسیله دفاع شخصی درمقابل دزدان و اوباش مورد استفاده بود.

کاما

یک جفت کاما

کاما (به ژاپنی: )‏ (به هیراگانا: かま) (که گاهی آنرا کای یا کای دوگانه نیز می‌نامند. از کامایی که تیغه‌های کند داشته باشد برای تمرین کاتا استفاده می‌کنند و آنرا کاتا کای می‌نامند.) ابزار کشاورزی سنتی ژاپن و فیلیپین است که از آن به عنوان جنگ‌افزار نیز استفاده می‌کنند. کاما در برخی از هنرهای رزمی چینی و کاراته و سیلات بکار گرفته می‌شود

تاریخچه

پیش از تبدیل به جنگ‌افزار، از کاما در کشاورزی برای برداشت غلاتی همچون برنج استفاده می‌شده‌است. می‌توان شکل‌های گوناگونی از آن را در جنوب‌شرق آسیا و به ویژه در هنرهای رزمی از اندونزی تا فیلیپین دید[۱]. از آن بطور محدود در برخی هنرهای رزمی چینی هم استفاده می‌شود. از همین مناطق بوده‌است که این جنگ‌افزار بهاوکیناوا راه یافته و در کاراته به کار گرفته شده‌است.

تکنیک‌ها

کاما را می‌توان تکی یا دوتایی به کار گرفت. از لبه و نوک تیغه کاما می‌توان استفاده کرد و در کاتاهای اوکیناوایی می‌توان از آنها برای دفاع، گیر انداختن و خلع سلاح حریف استفاده کرد. در محلی که تیغه به دسته متصل می‌شود یک برآمدگی وجود دارد که از آن در گیر انداختن چوب حریف استفاده می‌شود؛ اما در کامایی که از آن به عنوان داس کشاورزی استفاده می‌شود این برآمدگی وجود ندارد. معمولاً تیغه آنرا بسیار تیز می‌کنند که می‌تواند به سادگی باعث آسیب رسیدن به تمرین‌کننده تازه‌کار شود. تیزی تیغه آن نه تنها برای آسیب رساندن به حریف بلکه برای ترساندن حریف هم هست.

در گذشته کاربرد این جنگ‌افزار در کاتا بسیار بوده اما در کاتاهای امروزی آن، حرکات دست را بیشتر از کاما انجام می‌دهند و همان حرکات اندک کاما نیز بیشتر چرخاندن‌های استادانه آن است که با کاتاهای کامای اوکیناوایی تفاوت‌های زیادی دارد.

 تکو:

یک پنجه بوکس است و در زمان مبارزه با دست خالی کاربرد دارد. این سلاح به اندازه پهنای دست و دارای سه برجستگی است که روی دست قرار می گیرد. این سلاح مختص کوبودو بوده و در میان سلاحهای نینجوتسو دیده نمی شود.

 

شوروجین:

از یک زنجیر سنگین ساخته شده است و دو نوع از آن وجود دارد: تان شوروجین (نوع کوتاه) و ناگا شوروجین (نوع بلند). این سلاح به راحتی می تواند توسط مبارز پنهان گردد. این نوع سلاح تغییر یافته یکی از سلاحهای نینجوتسو به نام ” کیوساری فوندا” است با این تفاوت که دو وزنه انتهایی آن را در خود ندارد.

 اکو

یک اکو با طول ۱۸۰ سانتی‌متر طول و لبه‌های انتهایی گرد

اکو (آنرا ایکو یا ای‌ئه‌کو نیز می‌نامند) جنگ‌افزاری اوکیناوایی است که ازپارو گرفته شده و حدود ۱۶۰ سانتی‌متر طول دارد. طبق داستان‌های بازمانده از گذشته، ماهیگیران از پارو برای دفاع از خود در برابر دشمنان مسلح استفاده می‌کرده‌اند. ژاپنی‌ها که اوکیناوا را به تصرف خود در آورده بودند نیز به مردم عادی استفاده از جنگ‌افزار را یاد می‌دادند که در برابر حمله احتمالی چینی‌ها به عنوان خط اول نبرد بجنگند. از آنجایی که جنگ‌افزارهای باکیفیت گران بودند مردم عادی می‌بایست هر آنچه را که در دست داشتند به کار گیرند. از پاروی ریوکو یا اکو یا ایکو به عنوان ناگیناتا (نوعی نیزه که در انتهای آن خنجر بلندی قرار داشت) استفاده می‌شد.

148 - Copy

آموزش کوبودو

26

آموزش کوبودو

معمولاً پیش از اینکه کسی شروع به یادگیری اکو کند به او بو (چوب بلند) را یاد می‌دهند. اکو وزنی بیشتر از بو دارد و مرکز ثقل آن نیز در مرکز آن نیست به همین دلیل یادگیری آن سخت‌تر از بو است. بدلیل وزن زیاد اکو، معمولاً تکنیک‌های آن شامل ضربه‌های دورانی بزرگ است.

9876

آموزش کوبودو

 

آموزش ای آیدو

آموزش ای آیدو